در گفتگو با مهر عنوان شد: حاج قربان سلیمانی در زمان حیات ناشناس ماند مشهد - خبرگزاری مهر: هنرمند عرصه موسیقی کشور گفت: حاج قربان سلیمانی میراث فرهنگی کشور بود که در زمان حیات به اندازه کافی شناخته نشد. یعقوب صحاف در گفتگو با خبرنگار مهر در مشهد افزود: حاج قربان سلیمانی کسی بود که در زمان حیاتش کمتر به وی توجه می شد و لازم است مسئولان نسبت به ثبت آثار این هنرمند اقدامی جدی صورت دهند. وی خاطرنشان کرد: وی دارای شخصیتی بی نظیر بود و برای موسیقی مقامی و بخشی اهمیت خاصی قائل بود ضمن اینکه تبحر زیادی در موسیقی داشت. این کارشناس موسیقی ضمن ابزار تاسف از درگذشت این هنرمند بیان داشت: هنرمندان در کشور ما بعد از مرگشان شناخته می شوند و در دوره حیات اغلب ناشناخته هستند. صحاف تاکید کرد: مسئولان باید در قید حیات هنرمند از وی حمایت کنند و آثارشان را ضبط و ثبت کنند. یعقوب صحاف کارشناس موسیقی و از هنرمندان عرصه موسیقی خراسان رضوی است. ساز حاج قربان سلیمانی خاموش شد… / سید عطاء الله مهاجرانی صدای ساز حاج قربان خاموش شد… او و سازش از هم جدا نبودند. مثل رستم و رخش. چه کسی دیگر می تواند آن ساز را به صدا در آورد؟ علیرضا پسر حاجی قربان و یا حیدر نوه اش؟ حاج قربان می گفت: “وقتی ساز می زنم همه چیز را از یاد می برم. در وضعیت معمولی نشستن برایم سخت است؛ نیم ساعتی که می نشینم، خسته می شوم. اما ساز که می زنم؛ تو بگو دوساعت؛ سه ساعت می زنم. دیگر حواسم به چیز دیگری نیست.” در جشنواره آوینیون؛ که حاجی قربان ستاره جشنواره شد و به او عنوان: گنجینه راستین ملی داده شد، وقت برنامه اش ۴۰ دقیقه بود. او دو ساعت ساز زد… حاج قربان انگار نشانه ای از خراسان بزرگ بود. چهره او؛ سلوک او؛ صفای او که مثل باران بهار بود. سادگی اش که مثل آب بود. داستان ها و حکایت هایی که با سازش می خواند… می گفت من با سازم حرف می زنم. سازبه من می گوید؛ حالا بزن یا نزن. مثل پرنده است. نمی دانم او ساز من است یا من ساز او…وقتی ساز می زنم سیم هایش زنده می شود…کار عشق است. در آغاز میانسالی، وقتی از سفر مکه باز گشته بود، طلبه قشری به او گفته بود؛ سازش را کنار بگذارد. شانزده سال دوتارش خاموش مانده بود تا روحانی درس خوانده حکیمی به او توصیه کرده بود، که ساز بزند. می گفت: وقتی سازم را کنار گذاشتم، از حسرت و دلتنگی دو سه سالی مریض بودم…گفتم؛ حاجی قربان اصلا شنیدن ساز تو نه تنها حرام نیست که به فتوای غزالی واجب است! صدای ساز تو انسان را به خدا نزدیک می کند. یاد خدا را در دلها بیدار می کند… شاید بتوان حاج قربان را از بعد حالی که داشت با آقا حسینقلی فراهانی مقایسه کرد؛ که سحر به پشت بام می رفت و تا دمیدن آفتاب ساز می زد. تا سپیده صبحی ، همچنان که تارش در آغوشش بود؛ جان سپرد. عارف در باره او سروده بود: کاسه تار بعد از او زیبد که در آن عنکبوت بندد تار حاج قربان و سازش، ترکیب شگفت انگیزی بودند. شمیم خراسان بزرگ، عطر فرهنگ؛ از صدای او و سازش به مشام می رسید.